Nulmeting

Roek Vermeulen heeft het bijna het hele jaar druk met het redden van padden die in een straatkolk zijn gevallen. Maar als het aan hem ligt, kunnen ze voortaan zichzelf redden. (Leidsch Dagblad)

Kort geding over Leidse woonboten leidt tot begrip over en weer. Vijftig centimeter lijkt niks, maar kan een heleboel schelen (Leidsch Dagblad)

foto: Nick Jansen

Nulmeting

Het jaar schrikt op van onder lagen sneeuw
als een laken over een koortsdroom gespreid
de orde wankelt aan de overkant van de plas
maar hier telt diepte van de Schelpenkade

Daar telt men geen schapen maar gelijk
in kleine maten
de afgemeten waarheid blijkt na vijf jaar
rekenen uitgetekend op bagger van gisteren
en stuit vandaag op gestegen bodembeton

Een buurvrouw van negentig jaar kijkt
door glas dat rammelt, bang voor de kras
die niemand herstelt als grote machten
de schuld aan elkaar overdragen

Zo schuiven we geen halve meter op
en gijzelen elkaar in de marge, terwijl elders
namen uit kluizen tuimelen verstopt achter
rookgordijnen van vers geënsceneerd geweld

Bij de Rijnzichtbrug zwijgen de kolken
wereldleiders vallen
maar padden vallen dieper en spartelen
in een waarheid zwart als aardolie
die verdrinkt als geen trapje wordt geboden

“Er leven hier geen padden,”
zegt de macht met droge ogen
terwijl je het geplons van de ondergang hoort
het kost een fractie van een kwijt dossier
om de weg naar vrijheid weer open te leggen

Omdat padden niet schreeuwen kijken we weg
en scrollen door de ijskoude sneeuwlawine
van nieuws tot we alleen nog
de stoeprand zien die te hoog is voor hoop
zwemmen we rondjes in een put
vergeten dat we die zelf hebben gegraven
wachtend op de dooi
en de nulmeting van ons geweten