’Ik durf nooit alleen over de Vrouwenweg’: fietstocht langs donkere wegen op de grens van Zoeterwoude en Leiden
Leiden in kleur
fietsen trekken een spoor
van licht van Donkersteeg
tot Vrouwenweg
gesprekken dwarrelen over bruggen
gelach blijft hangen tussen gevels
een lied waait mee
ergens gaat een raam open
iemand buigt naar buiten
om alleen maar te kijken
naar de stad in al haar tinten
niet weggestopt en geluidloos geduld
maar zichtbaar en hier en luid
stemmen die samen een plein vullen
schaduwen die niet verdwijnen
maar dansen met het licht
de Dolle Mina’s zijn er weer
deze keer fel in amoled
niet het zwart van inkt op spandoek
maar een waaier die openvalt
kleur na kleur na kleur
en wie meekijkt ziet zichzelf
anders misschien maar
onmiskenbaar
de nacht is van ons allemaal
en ook de dag
een stad van stemmen
die niet oordelen maar vragen
een horizon van lucht en licht
vol regenbogen
die nooit vervagen
No responses yet