Keti Koti 2025 bij Wereldmuseum Leiden
Kijk je terug of kijk je weg?
Er loopt een draad door Leiden
een draad van rood katoen
van Lakenhal tot het stadhuis
het is geen draad van trots
maar van bloed en zout
een draad die door vingers ging
die niet kozen voor de last die ze droegen
stemmen die nooit een stem kregen
gedempt door laken
waarmee de Leidse koopmansgeest
winst weefde uit plantages
waar de zon niet scheen
maar brandde
Er werd niet enkel stof verscheept
maar ook levens
namen die de wind
niet vergeet, ook al
doen wij soms alsof
alle ogen keken weg
als het geld vloeide
en de suiker smolt in de koffie
zelfs het uniform van de kolonisator
droeg de draad van Leidse handen
en wie niet zweepte zweeg
we kunnen de draad niet breken
die uit pijn gesponnen werd
maar we kunnen hem tonen
in musea op straat
in onze stemmen, in dit gedicht
dat niet af is
dat pas begint
als jij het leest
en niet wegkijkt
maar
No responses yet