De Architectuur van Mist We smeden betekenis uit de nevel die hangt tussen witte stenen, waar de tijd is blijven steken elke naam het vertrekpunt van een reis die nooit begon duizenden verhalen die al voor aanvang bezweken Jacoba, Anton, Jan en alle slachtoffers: in een andere wereld werden ze tachtig kenden het lachen van achterkleinkinderen en kwamen thuis, door storm en tegenwind We spinnen draden van wat had kunnen zijn liefdes niet verklaard, boeken niet geschreven gezichten zonder rimpels, simpele verhalen waar zijn ze gebleven? De mist vult het gat van levens die enkel als herinnering bestaan en wij kijken door grijs beslagen ramen zoeken naar de namen, wijzen mensen aan Tussen gemis en grip op de geschiedenis is er de stilte van wie bleef staan de ambtenaar die schreef, de buurman die niet wegkeek De vissersvrouw die weigerde aan de kant te gaan Ze dachten dat het wel weer zou verdwijnen zoals morgendauw op het gras ze hebben niet geweten dat wat schemerde het einde van de vrijheid was Die vrijheid wordt stilzwijgend ontnomen wanneer het eerste woord wordt doorgestreept wanneer een naam niet meer wordt uitgesproken en niemand vraagt wie haar heeft weggeveegd Steek je hand uit vóórdat namen verdwijnen in rechte lijnen die in koude stenen gebeiteld staan want wie zwijgt als een ander wordt gewist bouwt mee aan een architectuur van mist Dus spreek de namen, breek de nevel geef de stilte een gezicht en weiger te vergeten want alleen als we vertellen kan de wereld weten